Jak dawać i być wdzięcznym?
Żeby dawać, warto najpierw przyjąć siebie i być dla siebie. Zobaczyć siebie w dobru, które jest w nas złożone. Odkryć i zaakceptować to, że została w nas złożona wartość, niezaprzeczalna i niezależna od tego, czy ktoś ją aktualnie potwierdza słowami czy swoim byciem przy nas – ona po prostu jest darem.
Wartość, którą mamy w sobie, została zaszczepiona w nas przez Boga – Największego Dawcę Miłości – winniśmy ją uznać i rozwijać w sobie. To my decydujemy, co z wartości, którą mamy w sobie, damy innym a jednocześnie to też my, decydujemy, że ją w sobie gasimy, rezygnując z możliwości, które czynią nasze życie dobrym. Niezwykle ważne jest to, jakimi oczami patrzymy na siebie. Czy dajemy sobie w tym spojrzeniu łagodność, czułość, szacunek czy może dezaprobatę, poczucie winy, krytykę i pogardę. Przez to jak patrzymy, tworzy się nasz wewnętrzny obraz. To, co robimy, jest efektem tego, co i jak o sobie myślimy. Tęsknimy za akceptacją i byciem sobą ale nikt nie da nam tego z zewnątrz, to musi wydarzyć się w nas samych. Bardzo często mamy nieprawdziwy obraz siebie, przeglądamy się w krzywych zwierciadłach oczekiwań innych ludzi, w ich myśleniu, jacy powinniśmy być.
Doceń własną wartość
Nie doceniając siebie i swojej wartości, wystawiamy się na ocenę innych – pozwalamy aby to inni decydowali o tym, co jest dla nas ważne i dobre. W innych szukamy aprobaty i potwierdzenia swojej wartości. Niejednokrotnie te oceny i osądy nie są prawdziwe, są wręcz krzywdzące, raniące. Potrzebujemy odkryć w sobie wartość zamiast na nią zasługiwać. Jeżeli w przeszłości
nasze potrzeby nie były uznawane, to prawdopodobnie nauczyliśmy się na wszystko zasługiwać. Dlatego też dbamy o innych, wspieramy innych, jesteśmy dla innych a zapominamy o sobie, swoich potrzebach, rezygnujemy z siebie. Jesteśmy przekonani, że będziemy ważni i wartościowi tylko wówczas, gdy robimy coś dla innych. W pewien sposób „unieważniamy” siebie by inni mogli być ważni. Pokochanie siebie nie oznacza egoizmu – to wyraz troski, szacunku do siebie, do swoich granic, wartości, godności. Jeśli sami siebie nie doceniamy to nie możemy oczekiwać, że inni będą to robić.
Wdzięczność podstawą nadawania wartości
By nadać wartość temu, co mamy i kim jesteśmy – winniśmy patrzeć na siebie i wszystko, co nam się wydarza z wdzięcznością – choć niejednokrotnie wydaje się nam to wbrew logice. Warto dziękować za życie we wszystkich jego wymiarach bowiem wdzięczność obejmuje człowieka całościowo – nie dotyczy tylko sytuacji przyjemnych ale może być doświadczana także w sytuacjach trudnych, bo to co trudne, też jest darem. Badania pokazują, że osoby wysoce wdzięczne, w porównaniu z osobami mniej wdzięcznymi, częściej doświadczają pozytywnych emocji, cieszą się większą satysfakcją z życia i większą nadzieją oraz doświadczają mniej depresji, lęku i zazdrości. Uzyskują też wyższe wyniki w zakresie prospołeczności, są bardziej empatyczne, wybaczające, pomocne i wspierające a także mniej skoncentrowane na materialistycznych dążeniach. Warto zatem zobaczyć, jak bardzo jesteśmy obdarowani (uznać, że wszystko, co jest w nas, jest takie, jakie miało być) i patrzeć na siebie i na innych z wdzięcznością.
Literatura:
A. Kozak, Mądra wdzięczność. Jak odnaleźć wartość w sobie i świecie
R.A. Emmons, M.E.McCullough, The Psychology of Gratitude
Jeśli masz problem z poczuciem własnej wartości, możemy Ci pomóc. Zapraszamy do naszej poradni psychologicznej online: psychologkatolicki.pl
